Radosna

– To kiedy zdajecie egzamin na prawo jazdy? – huczał zza biurka pan Sławek, nasz instruktor na kursie przygotowawczym. – Każdego dnia zdajecie, kiedy wrócicie bezpiecznie do domu. Dobrze zapamiętałam tę maksymę, chociaż wtedy wydała mi się mało porywająca w obliczu potęgi egzaminu państwowego. Często przykładam miarkę pana Sławka do różnych spraw. A im jestem starsza, tym chętniej łapię perspektywę jednego dnia, od rana do wieczora. Pomijanie tego, co jest dziś, na rzecz jakiegoś lepszego jutra uważam za pułapkę. Mam dziś – rzeczywisty czas, w którym jestem i działam. I chciałabym, żeby na ten dzień wystarczyło mi zasobów, które są dla mnie ważne. Na przykład, niech wystarczy mi spokoju, żebym…

Z pastwiska wiatr przynosi słodki zapach trawy skoszonej razem z polnymi ziołami i kwiatami. Słońce powoli wysusza je na siano dla koni. Jarzębina pyszni się dojrzewającymi owocami. Smukła i silna, wygląda jak uosobienie radości i wigoru, którego nie imają się żadne strachy czy smutki. Tradycyjnie sadzona jako strażniczka domostwa, jarzębina naprawdę rozsiewa dobrą aurę. Jej koralowe owoce i czysta, żywa zieleń liści na tle nieba tworzą całość tak optymistyczną, że samo patrzenie dodaje otuchy. Wysoko z korony kasztanowca nawołuje sroka. Z niższych gałęzi dobiega szelest, jakby odbywał się tam nieustanny, chociaż ledwo dostrzegalny ruch. Dopiero kiedy podchodzę bliżej, widzę gromadę sikorek uwijających się bez wytchnienia. Drobne ptaki wyszarpują coś z…

Jest letni poranek, w dworku trwa drugie śniadanie. Julcia i Jola, w tych rolach Anna Seniuk i Maja Komorowska, obie w jedwabnych szlafrokach i z włosami ułożonymi w fale według mody lat dwudziestych, siedzą przy stole. Pierwsza z apetytem wyjada konfitury wprost z salaterki, zagryzając je plasterkami świeżych ogórków podbieranymi z talerza siostry. Ta na głos czyta list od męża, kpiąc z jego urzędowego tonu. W pewnym momencie przejęzycza się i w zakłopotaniu zakrywa twarz dłonią. Szczerze ubawiona Julcia zaczyna chichotać. Jola też nie może się pohamować i od tej chwili już nikt niczego nie gra. Spontaniczny śmiech obu sióstr, ich żywe reakcje, bliskość wyrażająca się w gestach oczarowują. Tej…

Tylko akacje dobrze zniosły afrykańskie upały sprzed miesiąca. Potężne i rozłożyste, wybujałe znacznie wyżej niż sięga szczyt naszego dachu, nie straciły nic z czerwcowej świeżości i zieleni. Szumiały i potrząsały kaskadami liści, jakby skwar wybornie im służył. W odróżnieniu od nich świerki, sosny i modrzewie wyglądały na zmęczone i postarzałe. Przetaczające się masy gorącego powietrza pozbawiły je sił witalnych i oddechu. Według prognoz dendrologów te długowieczne olbrzymy w następnych dekadach mają zniknąć z polskich nizin i powędrować wysoko w góry lub na północ, gdzie klimat jest dla nich łaskawszy. Trudno mi sobie wyobrazić tutejsze lasy pozbawione drzew iglastych.  W upały czułam się podobnie jak one. Nie miałam pojęcia, czym jest…