Tylko akacje dobrze zniosły afrykańskie upały sprzed miesiąca. Potężne i rozłożyste, wybujałe znacznie wyżej niż sięga szczyt naszego dachu, nie straciły nic z czerwcowej świeżości i zieleni. Szumiały i potrząsały kaskadami liści, jakby skwar wybornie im służył. W odróżnieniu od nich świerki i sosny wyglądały na zmęczone i postarzałe. Przetaczające się masy gorącego powietrza pozbawiły je sił witalnych i oddechu. Według prognoz dendrologów te długowieczne olbrzymy w następnych dekadach mają zniknąć z polskich nizin i powędrować wysoko w góry lub na północ, gdzie klimat jest dla nich łaskawszy. Trudno mi sobie wyobrazić tutejsze lasy pozbawione drzew iglastych.  W upały czułam się podobnie jak one. Nie miałam pojęcia, czym jest rozżarzone…

Odkąd mieszkamy nad rozlewiskiem Bugu, przychodzimy tu każdego dnia. Latem woda nabiera pięknych barw: od świeżego błękitu nieba, przez głęboki szafir, po brunatne i zielone odcienie przy brzegu. Już z daleka mruga do nas oko rzeki, lśni jak kryształ otoczony bujnymi zaroślami. W pochmurne i wilgotne dni jak dziś tuż nad wodą szybują sikorki. Koniuszkami skrzydeł muskają taflę w pogoni za owadami. Rybitwy rzeczne, smukłe i zwinne, zawisają nad wodą, po czym błyskawicznie nurkują, żeby pochwycić upatrzoną rybę. Na trzcinach lekko przysiadają ważki. Te lazurowe drobiny z tęczowymi skrzydełkami wyglądają, jakby otaczała je poświata. I rzeczywiście, ochronny woskowy płaszczyk na ciele ważki odbija światło słoneczne i rozprasza je wokół niej.…

Powietrze po deszczu jest świeże i wilgotne. Jaskółki krążą wokół nas, a ja próbuję dogonić wzrokiem ich błyskawiczne, zwinne ruchy. Podziwiając ekstremalne wyczyny tej miniaturowej eskadry, myślę o tym, jak wiele ciężka inżynieria lotnicza zawdzięcza ptasiej motoryce. Trzy jaskółczęta przysiadły na ławce i suszą nastroszone piórka, w słońcu połyskujące odcieniami granatu. Szczebiocą jedno przez drugie, przejęte lekcją, w której właśnie uczestniczą. Do maluchów co rusz podlatują rodzice z upolowanym owadem, wzniecając wrzawę i wielkie poruszenie. Mama i tata czasem też zachęcają młode, a te podfruwają i w powietrzu przechwytują od nich posiłek, co wygląda, jakby składały pocałunek w locie. Ciepły wiatr przynosi fale słodkiego, zielonego, cytrusowego zapachu. Obsypane kwiatami jaśminy…

Pagórki po drugiej stronie rzeki zapalają się ciepłą zielenią, kiedy oświetla je zachód słońca. Domy, drzewa i pola na sąsiednim brzegu wyzłacają się i wyostrzają kontury, jakby nagle się do nas zbliżyły. Tak długo było tu biało, mgliście i brunatnie, że nie mogę się nacieszyć ich żywymi barwami. Ptaki jednogłośnie pożegnały zimę. Dookoła rozlegają się śpiewy, gwarne rozmowy, słychać skrzeczenia, kląskanie i poświstywania. Rybacy stoją na lodzie pokrywającym rozlewisko. Zastanawiam się, jaki upór zagnał tych mężczyzn nad przerębel, skoro spod zamarzniętej tafli już ruszyły wartkie strumienie. Połyskujące warkocze oplatają, opływają lód w coraz to nowych miejscach. Rzeka też pragnie się obudzić. Gdyby dziś miał przypaść ostatni dzień mojego życia, negocjowałabym…

Na tle burych, zgaszonych kolorów przedwiośnia dzięcioł dzielony wygląda jak przybysz z egzotycznej krainy. Zresztą, nawet latem jego papuzie upierzenie zaskakuje mnie za każdym razem tak samo. W naszym ściennym ptasim kalendarzu luty należy właśnie do dzięcioła. Przyglądam się delikatnym piórkom, narysowanym z taką precyzją, z takim realizmem, jakby najlżejszy podmuch wiatru miał je za chwilę poruszyć. Mam przed sobą tę charakterystyczną limonkową zieleń skrzydeł, hojnie ocieploną żółcieniami. Tak żywą i nasyconą, że samo patrzenie na ten kolor cieszy oczy i uspokaja oddech. Nie bez kozery harmonizujący wpływ zieleni na ludzkie zdrowie naukowcy udowodnili po wielokroć. Przyjemnie zatrzymać się przy dzięciole. Naprawdę niewiele trzeba, żeby się wyciszyć, choćby na moment.…