Na dobry dzień,  Uncategorized

Pasiasty cukierek

„Po śniadaniu Maryla przygotowała się do podróży. Zabierała ze sobą Dorę, której już dawno obiecała tę przyjemność.

– Davy, bądź grzeczny i nie zawracaj głowy Ani – przykazała chłopcu. – W nagrodę przywiozę ci z miasta cukierka.

Maryla nabrała bowiem demoralizującego zwyczaju przekupywania dzieci w zamian za dobre zachowanie”.

Łakociem, którym Maryla kusiła w oryginale Ani z Avonlea, był striped candy cane, czyli cukrowa laska w paski. Dziś kojarzy się ona głównie ze świętami Bożego Narodzenia, ale to powiązanie utrwaliło się dopiero w XX wieku. Lucy Maud Montgomery wiernie oddawała realia życia w farmerskiej społeczności na Wyspie Księcia Edwarda. Dla dziecka na kanadyjskiej wsi w latach 80. XIX wieku kolorowy cukierek kupiony w mieście był wielką atrakcją, niezależnie od pory roku. 

Dziś taka obietnica zabrzmiałaby w uszach kilkulatka nie tyle kusząco, ile po prostu zabawnie. Cukierek! Nieraz myślę o tym smakołyku dla Davy’ego, kiedy przyglądam się współczesnej kulturze jedzenia słodyczy, a także naszemu podejściu do obdarowywania dzieci – nie tylko łakociami.

Robiąc przeskok o stulecie z okładem, sięgam do wspomnienia z mojego dzieciństwa, z wczesnych lat 90. W świątecznej paczce ciocia z Niemiec przesłała nam kalendarz adwentowy. Było to pudełko czekoladek ukrytych za tekturowymi drzwiczkami, ozdobione motywami bożonarodzeniowymi. Kiedy zawisło na ścianie, podeszłam do sprawy z całym namaszczeniem. Nigdy wcześniej nie zetknęłam się z obyczajem akcentowania każdego dnia adwentu w taki sposób. W naszym domu nie trzymano słodyczy – nad czym oboje z bratem gorzko ubolewaliśmy – więc nie muszę mówić, jakim zjawiskiem był dla mnie taki upominek.

Dziś rodzice prześcigają się i wzajemnie inspirują w pomysłach na dwadzieścia cztery adwentowe podarunki dla swoich pociech. W sklepach można kupić także kalendarze dla starszych, opatrzone nawet czterocyfrowymi cenami. Protestancka tradycja, wywodząca się ze skromnego obyczaju, ewoluowała nie do poznania. Kalendarze, które pierwotnie miały pomóc dzieciom zrozumieć, ile czasu zostało do Wigilii, stały się produktem pozycjonowanym na rynku już w październiku. 

Całym sercem jestem za tym, żeby wspólnie z dziećmi oddawać się przedświątecznym aktywnościom, które składają się na ciepłą, odświętną atmosferę grudnia. I niech to będzie po mojemu, z umiarem, prostotą i powoli. Niech idea cierpliwego, radosnego oczekiwania nie ugina się pod presją obdarowywania malca codziennie nową niespodzianką. 

Przesyt zabija każdą przyjemność. Serwując rozrywkę jako obowiązkowy punkt każdego dnia, łatwo można oszołomić nadmiarem atrakcji. Łatwo może się też okazać, że z pasiastego cukierka Davy miał znacznie większą frajdę, niż dziecko, które w grudniu otworzyło dwadzieścia cztery pudełeczka. I to jeszcze zanim przyjedzie Święty Mikołaj!

Ilustracja: Loré Pemberton, First Snow

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *