Odpocząć pod bukiem

Tylko buk zachował liście. Stoi wciąż młody na tle szarych i nagich klonów, topoli i akacji. Wygląda, jakby świecił, wielce zadowolony z chłodu i wilgoci listopada.

Słońce, które wczesnym popołudniem wędruje nisko nad horyzontem, oświetla gałęzie buka jaskrawo jak reflektor. Na szczycie korony piętrzą się liście, które już uschły. Mają kolor miedzi i rdzy. Pośrodku drzewa błyszczą złote odcienie bursztynu, a najniżej kanarkowe złocienie. Tak świeże, że przełamane jeszcze zielenią, jakby nic sobie nie robiły z wszechobecnej atmosfery obumierania, kurczenia, zwijania.

Buk roztacza wokół siebie aurę jasności i spokoju. Jej oddziaływanie jest tak silne, że mam ochotę podejść i pobyć chwilę blisko. Popatrzeć na wszystkie te nieprawdopodobne kolory, łagodny ruch liści, ogrom drzewa. Zdaje mi się, że buk na mgnienie oka pochyla się w moją stronę, jakby też chciał się przywitać. To bardzo zabawne, ale moja głowa nagle staje się lekka i przyjemnie pusta. Odpoczywa bez jednej myśli, która by ją zaprzątała.

Dobrze odpocząć i nabrać sił przy buku 🍃