Spokój, nasza prawdziwa natura

Spokój w głowie, otwarte, ciepłe serce, rozluźnione ciało, odprężona psychika, oddech płynący swobodnie, głęboko do brzucha. Na długo, zanim w moim życiu pojawił się mały człowiek, nasze koty pokazały mi, że lubią mnie właśnie w takim wydaniu. Wtedy jest im ze mną lżej, przyjemniej, zwyczajniej. Natomiast nie mogą za mną nadążyć, kiedy działam w pędzie i między zadaniami krążę po domu jak helikopter w ogniu, zbyt rozpędzony, żeby mógł wylądować w bazie.

Wierzę w to, że naszym naturalnym stanem jest spokój. Wewnętrzna cisza, skupienie i entuzjazm, jak podczas spaceru w lesie w wiosenny dzień. Dzieci doskonale znają tę jakość bycia, można się jej od nich uczyć. Patrzę na mojego synka, na jego uważność, ciekawość, niespieszną obserwację, smakowanie świata wszystkimi zmysłami, i wiem, że nie chcę zakłócać tego spokojnego ruchu w kierunku poznawania rzeczywistości. Skoro niepokój, nieufność, zalęknienie chłoniemy od rodziców, a ci z kolei czerpią to od swoich, to tym bardziej chcę wziąć odpowiedzialność za własne emocje i to, w którą stronę pozwolę im się poprowadzić. Zawsze są co najmniej dwie drogi, a wybór należy wyłącznie do mnie. Ta świadomość to prezent totalny, który niesie macierzyństwo.

Spokój opiekuna to bycie dla siebie i podopiecznych oparciem i bezpieczną przystanią. Wtedy nawet przez trudne sytuacje można przejść suchą nogą, bo dostrzegamy możliwości i rozwiązania. Mój balans i dobrostan psychiczny jako mamy postrzegam nie tyle w kategoriach luksusu, ile dobrze pojętego obowiązku.

Spokój to autentyczność, stanie przy sobie, bez ról.

To bliski kontakt i uważne widzenie.

A co daje nam niepokój?

O to każdy musi zapytać sam siebie.

Skąd przyszedł, kiedy się ukorzenił i dlaczego wierzymy, że tak trudno nam się z nim rozstać. A może: z lojalności wobec kogo tak czule, tak wytrwale, tak ślepo go pielęgnujemy? I czy w ogóle daję sobie prawo, żeby czuć się spokojnie?

Pięknego, pogodnego dnia dla Was, ze spokojem w sercu 🌿🌞🌿